အခြံ

အခြံ 

အိမ္ ...
အိမ္ကို ျပန္လာေတာ့
အေမက မရွိေတာ့ဘူး

အိမ္ ...
အိမ္ကိုျပန္လာေတာ့
အေဖ့ကို မေတြ႕ေတာ့ဘူး

အိမ္ ...
အိမ္ကို ျပန္လာေတာ့
အမ ကထြက္သြားၿပီ

အိမ္ ...
အိမ္ကိုျပန္လာေတာ့
ငါ့ကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူး ...

အိမ္ ...
အိမ္ကိုျပန္လာေတာ့
အိမ္
မရွိေတာ့ဘူးေလ ။

nelay

.................................................

shell

home
when i come back home
mother is no more ...

home
when i come back home
cant see dad anymore

home
when i come back home
my sis already left house

home
when i come back home
i cant find myself

home
when i come back home
home
which is no more

(trs by nt)
Nyi Thit
.

ကိုက္လန္ေၾကာ္

ကိုက္လန္ေၾကာ္

(...)
မထြက္ေသးတဲ့ေဈးသည္နဲ႔ မကြဲေသးတဲ့ေဈးအလယ္
ငါဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ .. ေနဝင္ေတာ့မယ္ .. ခရမ္းခ်ဥ္သီးရွာမရေသးဘူး
ျဖဴစြတ္စြတ္ပုဝါဖူးေတြ ႏိုဝင္ဘာအဖ်ားမွာ
ရြက္စိမ္းမ်ားၾကားက ရုန္းထေနၾကတယ္

(.)
အျဖဴဖူးေတြနဲ႔ ကိုက္လန္ကမဆိုးဘူး
အဝါဖူးေတာ့မဝယ္မိေစနဲ႔ ..
ငါးခက္တစ္စည္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့
ငါ့ကိုသတိရတာလား
ငါကသတိရတာလား
ေသခ်ာမကြဲျပားေပမဲ့ ၾကက္ဥႏွစ္လံုးဝယ္ခဲ့တယ္ ..

(..)
အဲဒီ့ကေလးေတြ အက်ႌမပါဘူး ညေရာက္ရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ
ငါကေတာ့ေဆာင္းကို ၿခံဳအိပ္ရတာသိပ္သေဘာက်တယ္ ..
ဒါေပမဲ့ ဆီေတြပူေနၿပီ ဘာကိုအရင္ထည့္ရမလဲ ..
ဓါတ္ပံုေဟာင္းေတြလား ဓါတ္ပံုေတြကအခ်ိန္ကိုထိန္းသိမ္းထားလို႔
လူေတြက ေဟာင္းသြားတာ ..
ေျပာင္းလဲျခင္းကိုေရစင္ေအာင္ေဆးၿပီးထည့္လိုက္တယ္

(.)
အရြက္ေတြစုၿပီးလွီးေနတဲ့ ဒါးသြားက ငါ့စိတ္တခ်ိဳ႕ကိုျဖတ္ေတာက္လိုက္သလား ..
လွလွပပၾကည့္ေကာင္းေနတဲ့လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားေအာက္မွာ
ကိုက္လန္အရြက္ေတြမ႐ုန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး .. ဖြာခနဲ ျပတ္က် ..
အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ရင္ မလိုခ်င္ဘူး
ဇကာထဲမွာ ကိုက္လန္အပိုင္းအစေတြအတံုးအ႐ံုး .
ေနပါေစအျမစ္ေတြမလိုဘူး .. ပိုးေပါက္ေတြေႁခြၿပီးၿပီ ..

(..)
ခရမ္းခ်ဥ္သီးအနီေရာင္ ႏုႏုေတြ အဘြားအိုလက္နဲ႔ သိပ္မလိုက္ဘူး
ငါဘာကူရမလဲ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ဖေယာင္းတိုင္ကိုေငးေနလိုက္တယ္
မလိုအပ္လို႔ပစ္လိုက္တဲ့ ကိုက္လန္အ႐ိုးေတြထဲ
ငါစိတ္ကူးေတြအိပ္မက္ေတြပါသြားသလား
႐ုတ္တရက္
ငါ့ဦးေခါင္းကိုယူၿပီး စားပြဲေဇာင္းနဲ႔႐ိုက္လိုက္တယ္
အက္ေၾကာင္းရာကိုခြာရင္း ငါ့ဦးေႏွာက္ကို ပန္းကန္ထဲထည့္ ခေလာက္ေနၿပီ
မွားေနၿပီ .. မွားေနၿပီ .. မွားေနၿပီ
ငါ့အကာနဲ႔အႏွစ္ .. မွားေနၿပီ ..

(.)
သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဘဝအာ႐ံုတစ္ခုကို ဒယ္အိုးထဲထည့္ႏွစ္ထားတယ္
အေနာက္ကၾကည့္ရင္ လက္မပါဘူး ေက်ာပဲေတြ႔ရမယ္
ကိုက္လန္ေၾကာ္တယ္ဆိုတာ အရသာေကာင္းဖို႔ပဲေၾကာ္ၾကတာ
ေစတနာထည့္ထားလား
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းထည့္ထားလား
ယံုၾကည္မႈထည့္ထားလား
ဘယ္သူမွမသိၾကဘူး
ဘယ္သူမွမသိၾကဘူး
ဘယ္သူမွမသိၾကဘူး
အနံ႔ထြက္လာရင္ လွ်ာေတြျပင္ၾကမယ္ ျပန္မယ္ဆိုဘယ္သူကသိမွာလဲ
ပန္းကန္ျပားထဲေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ ကိုက္လန္နဲ႔ၾကက္ဥဖတ္ကို
ဘယ္သူႏိႈက္မလဲၾကည့္ေနၾကတယ္ .. ဒါဟာအၾကင္အနာျပပြဲဆိုယံုမလား
အနာအက်င္ေတြမျဖစ္ဖို႔ ကိုက္လန္ေၾကာ္နဲ႔ ငါပါသြားၿပီ

(..)
နံရံေပၚက နာရီက ျပန္မဲ့အခ်ိန္ကိုပဲျပေနတာ သဘာဝဆိုရင္
ကိုက္လန္နဲ႔ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္တာမဆန္းပါဘူး
ပခံုးေပၚေမးတင္ၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့
ခရုဆီ .. ဆား .. ဆီ .. အၾကင္နာ .. နဲ႔
အၿပံဳးေတြေထာင္းေထာင္းထေမႊးခဲ့တယ္
မီးကိုနဲနဲေလွ်ာ့ၿပီး သုညေတြဖယ္ထုတ္လိုက္ရင္ ..
စာအုပ္ေတြအလကားပဲ
သီဝရီေတြေၾကာ္မရဘူး
၅၀ဝ၀ တန္နဲ႔ေပးဝယ္အံုးမလား .. မရေတာ့ဘူး ။

(ဝ)
လွ်ာဖ်ားေပၚက စက္တင္ဘာ အရသာေတြ
ဥတုဘယ္ေလာက္ၾကမ္းေနပါေစ ..
ငါ့ ကိုက္လန္ေၾကာ္က
ရင္ခြင္ၿပိဳနတ္ဘုရားကို ေသြးမ်က္ရည္နဲ႔
ဒူးေထာက္လဲေစခဲ့တယ္ ..။

nelayne

(ျမန္မာက်ဴးပစ္ ဖိုရမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

.

သစ္ေျခာက္ပင္စကားေျပ

သစ္ေျခာက္ပင္စကားေျပ

စားပြဲေပၚကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

၁။ သံပတ္မကုန္ေသးတဲ့နာရီတလံုး
    (သံပတ္မလွည့္ျဖစ္တာႏွစ္၂ဝၾကာ)
၂။ အရက္ခပ္ျပင္းျပင္းတခြက္
    (သက္တန္းကိုျဖဳန္းတီးဖို႔ေသာက္လာခဲ့တာႏွစ္၃ဝ)
၃။ ဆားလူးထားတဲ့ေျမပဲေလွာ္
    (သူ႔ဘဝလိုေတာ့ေပါ့မေနဘူး)
၄။ ငါးကြက္ေျမာက္ေနရာမွာေပါက္ေနတဲ့အသည္းအားေဆးသံုးကဒ္
    (သံေယာဇဥ္ႀကိဳးနဲ႔မွန္မွန္တိုက္ေနခဲ့တဲ့ဇနီးမယား)
၅။ ဧပရယ္လမွာမထုတ္ျဖစ္လိုက္တဲ့ဝတၱဳတစ္အုပ္
    (သူ႔အေၾကာင္းသူေရးထားတဲ့အေၾကာင္းသူ႔ကိုယ္သူအသိမေပးျဖစ္ခဲ့ဘူး)
၆။ လွ်ပ္စစ္ႀကိဳးေတြရင္ခြဲေအာ္ထားတဲ့သီခ်င္း ၁၂ပုဒ္
    စီဒီတခ်ပ္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္အိပ္ေနၾကတယ္
    (သူစြဲလမ္းခဲ့တဲ့ဂီတေတြေရြးထုတ္ထားတယ္)
၇။ ကြ်န္းသားေဘာင္ကြပ္ထားတဲ့မွန္တခ်ပ္
    (သူ႔ကိုယ္သူ မၾကည့္တာၾကာၿပီဆိုလို႔တင္ထားတာ)

စိတၱဇဆန္ဆန္မ်က္လံုးတခ်ိဳ႕က ၁ႏွစ္အၾကာမွာ
ေအးစက္စက္ မ်က္ေတာင္တခ်က္ခတ္တယ္ ...
အိပ္ယာအထက္မွာစိတ္ကူးယဥ္သက္ျပင္းရွည္ရွည္တခ်က္ခ်ၿပီး
ႀကီးႀကီးမားမားေတြးလိုက္တယ္ ...
တညတေလေတာ့ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းအိပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။

nelayne

.
ျမန္မာက်ဴးပစ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
photo: everytrail.com
. 

စံပယ္ လမ္း ေအာ္သံ

 photo: www.indiamart.com

ပထမဆံုးရတဲ့ေငြကို
အေမယူေတာ့မ်က္ရည္ေတြပါးမွာရႊဲရႊဲစို
ရင္ထဲမွာေတာင္ေတြၿပိဳ
သား
ေခြ်းေတြငိုေနတယ္ ...
လြန္ခဲ့ေသာငါးႏွစ္ေလာက္က
ေကာင္းကင္မွာတိမ္ၾကည္ခဲ့သလား
မီးပြိဳင့္ေတြနီလွ်က္သားမို႔
အသက္မျပည့္ခင္အလုပ္ရတဲ့ႏိုင္ငံရွား
စံပယ္ေတြႀကိဳးကိုအလုအယက္ဖက္တြယ္
က်မွာစိုးတဲ့မ်က္ရည္ငယ္ေတြ
မွန္တံခါးေတြပိတ္
စံပယ္နံ႔မခံႏိုင္တဲ့ ထိုထိုလူေတြ
မ်က္ရည္မဝယ္ဘူး
မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔မီးပြိဳင့္ဟာလဲ အဖန္တစ္ရာ
အစိမ္းေရာင္သန္းျပန္တယ္ ...
ဝူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
စံပယ္ေတြဗိုက္ထဲမွာ ရနံ႔ဆာလို႔ေအာ္ ...
တကယ့္လူေတြထဲက ကေလးငယ္အစစ္ ...
ဒါနဲ႔ပဲ ...
ရန္ကုန္မီးပြိဳင့္ကလဲ
တသက္လံုး ဝါလို႔မဆံုးႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ 

nelayne

(၂၀ဝ၉၊ ျမန္မာက်ဴးပစ္မွ ကူးယူပါသည္။)